Grób

„Grób”

jesienny wiatr oplata wirujące

tęcze

spoglądam na świat przez szkło

i widzę

widzę próchniejących ludzi

młodą drabinę nieba i smołę

wypełnioną krwią

ogień woła mnie do siebie

mamo, idę do Ciebie

Aanima vilis