Antoine de Saint-Exupéry – Mały Książę

"Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu"

"- Gdzie są ludzie? - zaczął znowu Mały Książę. - Czuję się trochę osamotniony w pustyni... 
- Wśród ludzi także jest się samotnym - rzekła żmija."

"Lecz jeślibyś mnie oswoił, moje życie nabrałoby blasku. Z daleka będę rozpoznawał twoje kroki - tak różne od innych. Na dźwięk cudzych kroków chowam się pod ziemię. Twoje kroki wywabią mnie z jamy jak dźwięki muzyki. Spójrz! Widzisz tam łany zboża? Nie jem chleba. Dla mnie zboże jest nieużyteczne. Łany zboża nic mi nie mówią. To smutne! Lecz ty masz złociste włosy. Jeśli mnie oswoisz, to będzie cudownie. Zboże, które jest złociste, będzie mi przypominało ciebie. I będę kochać szum wiatru w zbożu..."

"- Ludzie u ciebie - rzekł Mały Książę - hodują pięć tysięcy róż w jednym ogrodzie, a nie umieją odnaleźć tego, czego szukają.
- I nie znajdują tego - odpowiedziałem.
- A przecież to, czego szukają, można by odnaleźć w pojedynczej róży lub w odrobinie wody.
- Oczywiście - odparłem.
A Mały Książę dodał:
- Ale oczy są ślepe. Należy szukać sercem."

"Jak Mały Książę Saint-Exuperyego z początku jesteśmy oszołomieni, że nasza róża, centrum naszego świata, nie jest jedyną. Jesteśmy zdruzgotani wiadomością, że jest wiele innych, na wielu innych krzewach, w wielu innych światach. Ale to, co czyni naszą różę wyjątkową, to fakt że wzbogaca nas ona swoim pięknem i że poświęcamy się, dbając o nią."